27. February 2009
Ég hugsaði í gærkvöldi, ef ég blogga ekki um þennan dag þá get ég alveg eins skellt þessari síðu í lás.
Ég kom heim í gær og upptvötaði að pakki sem Fjóla systir hafði sent mér væri ekki enn kominn. Ég fór að kanna málið og viti menn, hann var afhentur á vitlausa götu í Brooklyn. Ég hugsaði með mér að ég skyldi bara hjóla þangað (ekki svo langt) og reyna að finna hvar hann var niðurkominn.
Ég hjólaði af stað og eftir um 20 mín hjólerí renndi ég inn 7 stræti en það ætlaði ég að hjóla niður á rétt avenue, beygja svo til vinstri og hjóla út á 15 stræti, þangað sem ég var að fara. 7 stræti er róleg gata, enginn bíll og enginn á ferli. Ég hjóla nett vinstra megin á götunni og sé að þeim megin er bíl er lagt tvöfalt fyrir sirka miðri götu (double parked), en í þessari götu sem var einstefna var bílnum lagt báðum megin í götunni. Ég færði mig rólega yfir á hægri helming götunnar, ég segi að ég hafi fært mig rólega en hið rétta er að færslan frá vinstri til hægri var róleg, ferðin sem ég var á var hinsvegar ekki svo róleg.
Rétt áður en ég kem að þessum bíl sem var double parked, opnast þá ekki hurð á bíl, sirka 2 metrum fyrir framan mig. Ég man ekki alveg hvað ég gerði í þessa hálfa sekúndu sem leið frá því ég sá hurðina opnast og þangað til ég skall á henni af fullu afli og kastaðist út á götu, þar sem ég kútveltist nokkra hringi. Ég var með hjálm þannig að hausinn slapp, hinsvegar fann ég mikið til í hendi og ennþá meira í læri. Ég reyndar áttaði mig strax á því að ég væri ekki brotinn heldur hefðu vöðvarnir (sem ég hef sem betur fer byggt mikið upp undanfarið) tekið allt höggið. Ég labbaði bakvið sendiferðabíl sem var í götunni, tók niður buxurnar til að tékka á lærinu (mér fannst eins og það fossaði blóð úr því) og var það hafði þegar bólgnað stórkostlega mikið á stuttum tíma.
Ég nennti ekki að díla við konuna sem lagði þessa gildru fyrir mig, hún stóð þarna eins og hún hafi keyrt á barn og drepið það, svo sorry var hún. Ég fór bara að henni, faðmaði hana og sagði að það væri allt í góðu. Síðan tók ég upp hjólið mitt, sá að dekkin væru öll beygluð og ónýt, hringdi á Todd og bað hann um að koma að sækja mig, með ís með sér.
Ég dag er ég lygilega góður, svona miðað við hvað ég var slæmur í gærkvöldi. Jújú, ég er draghaltur og aumur víða hægra megin en það er allt og sumt. Ég sagði við sjálfan mig í gær að ég gæti ekki farið út að hlaupa núna í svona mánuð en í dag er ég bjartsýnn, ég spái viku. Hjólið þarf reyndar að laga en mér er alveg sama, ég var bara svo heppinn að brjóta mig ekki að það er ekki einu sinni fyndið, jú, það er eiginlega fyndið, mjög fyndið. En ég lærði á þessu, þetta er víst algengasta “fyrsta slys” sem hjólreiðarmenn lenda í, núna veit ég það.