Sigurjón Guðjónsson

Ég er ekki dauður, og ekki hættur. Það er bara mikið að gerast hjá mér og ekki staður né stund að setjast niður og blogga.

Ég er með á teikniborðinu glænýja síðu sem mun leysa þetta blogg af hólmi á næstu dögum eða vikum. Fyrirkomulagið á þessari síðu er búið að vera óbreytt síðan 2002 og núna er komið að því að taka upp hamar og byggja eitthvað algjörlega nýtt. Ég vil ekki meina að ég sé hættur að blogga en ég mun eflaust gera minna af því í framtíðinni og bera mig öðruvísi að. Það er ekki þar með sagt að síðan verði óvirk, síður en svo. Ég eyði miklum tíma á netinu á hverjum degi og deili þar skuggalega miklu af mér persónulega. Pælingin með nýju síðunni er að leyfa ykkur að fylgjast með því öllu á einum stað.

Ég mun útskýra þetta allt saman þegar síðan opnar. Þangað til, skoðið Youtube eða eitthvað.

Ég hugsaði í gærkvöldi, ef ég blogga ekki um þennan dag þá get ég alveg eins skellt þessari síðu í lás.

Ég kom heim í gær og upptvötaði að pakki sem Fjóla systir hafði sent mér væri ekki enn kominn. Ég fór að kanna málið og viti menn, hann var afhentur á vitlausa götu í Brooklyn. Ég hugsaði með mér að ég skyldi bara hjóla þangað (ekki svo langt) og reyna að finna hvar hann var niðurkominn.

Ég hjólaði af stað og eftir um 20 mín hjólerí renndi ég inn 7 stræti en það ætlaði ég að hjóla niður á rétt avenue, beygja svo til vinstri og hjóla út á 15 stræti, þangað sem ég var að fara. 7 stræti er róleg gata, enginn bíll og enginn á ferli. Ég hjóla nett vinstra megin á götunni og sé að þeim megin er bíl er lagt tvöfalt fyrir sirka miðri götu (double parked), en í þessari götu sem var einstefna var bílnum lagt báðum megin í götunni. Ég færði mig rólega yfir á hægri helming  götunnar, ég segi að ég hafi fært mig rólega en hið rétta er að færslan frá vinstri til hægri var róleg, ferðin sem ég var á var hinsvegar ekki svo róleg.

Rétt áður en ég kem að þessum bíl sem var double parked, opnast þá ekki hurð á bíl, sirka 2 metrum fyrir framan mig. Ég man ekki alveg hvað ég gerði í þessa hálfa sekúndu sem leið frá því ég sá hurðina opnast og þangað til ég skall á henni af fullu afli og kastaðist út á götu, þar sem ég kútveltist nokkra hringi. Ég var með hjálm þannig að hausinn slapp, hinsvegar fann ég mikið til í hendi og ennþá meira í læri. Ég reyndar áttaði mig strax á því að ég væri ekki brotinn heldur hefðu vöðvarnir (sem ég hef sem betur fer byggt mikið upp undanfarið) tekið allt höggið. Ég labbaði bakvið sendiferðabíl sem var í götunni, tók niður buxurnar til að tékka á lærinu (mér fannst eins og það fossaði blóð úr því) og var það hafði þegar bólgnað stórkostlega mikið á stuttum tíma.

Ég nennti ekki að díla við konuna sem lagði þessa gildru fyrir mig, hún stóð þarna eins og hún hafi keyrt á barn og drepið það, svo sorry var hún. Ég fór bara að henni, faðmaði hana og sagði að það væri allt í góðu. Síðan tók ég upp hjólið mitt, sá að dekkin væru öll beygluð og ónýt, hringdi á Todd og bað hann um að koma að sækja mig, með ís með sér.

Ég dag er ég lygilega góður, svona miðað við hvað ég var slæmur í gærkvöldi. Jújú, ég er draghaltur og aumur víða hægra megin en það er allt og sumt. Ég sagði við sjálfan mig í gær að ég gæti ekki farið út að hlaupa núna í svona mánuð en í dag er ég bjartsýnn, ég spái viku. Hjólið þarf reyndar að laga en mér er alveg sama, ég var bara svo heppinn að brjóta mig ekki að það er ekki einu sinni fyndið, jú, það er eiginlega fyndið, mjög fyndið. En ég lærði á þessu, þetta er víst algengasta “fyrsta slys” sem hjólreiðarmenn lenda í, núna veit ég það.

Já, það er rétt sem þú hefur heyrt, ég er að koma heim til Íslands eftir tæpar 2 vikur og mun stoppa í 10 daga.

Það er aftur á móti ekki séns að ég sé að fara að koma heim með dót fyrir þig, bara ekki fræðilegur séns.

Kvöldmaturinn í dag var Subway, ekki í fyrsta skiptið og ekki í það síðasta. Hinsvegar varð ég vitni að skemmtilegri pöntun í þetta skiptið, það í fyrsta skiptið og e.t.v. í það síðasta.

Það var kona á undan mér sem átti svo erfitt með að velja sér bát (því það eru allir bátar tímabundið á 5 dollara, það virtist valda henni meiri vandræðum en minni) þannig að hún þurfti að hleypti hún mér framúr í röðinni. Þegar ég var að borga minn bát þá loksins ákvað konan að fá sér kjúklinga teriyaki bát. Ég settist niður og byrjaði að gæða mér á BLT bátnum mínum. Svo kom báturinn hennar úr “double toast” (sem er btw ákvörðun sem ég ég skil ekki) og hún var tilbúin að raða grænmetinu á.

Konan: Okay, ég ætla að fá gúrkur.
Indverjinn sem afgreiddi: Því miður þá eru allar gúrkur búnar hjá okkur.
Konan: HA!!? Allar gúrkur búnar! Ég get ekki borðað þetta ef það eru ekki gúrkur!!
Indverjinn: Mér þykir það mjög leitt. Við erum með súrar gúrkur (eins og það sé EITTHVAÐ svipað).
Konan: ÉG GET EKKI BORÐAÐ ÞETTA ÁN GÚRKU! ÞAÐ VAR ÞAÐ EINA SEM ÉG ÆTLAÐI AÐ FÁ Á BÁTINN!

…og síðan gekk hún út af staðnum.

Fyrir mér þá var þetta betra en “Maðurinn sem keypti bara hluti sem byrjuðu á N” sketskinn í Fóstbræðum.

Ég veit hvað Obama sagði við Michelle á þessu augnabliki, það er meira að segja til hljóðupptaka af því.

Jóhanna gerði sig lítið fyrir og stökk 6.10m í Langstökki á MÍ í dag og ku það vera annað besta langstökk á Íslandi frá upphafi (innanhús) og þriðja besta í heildina (innan- og utanhús). Þetta þýðir að það eru 18cm í Íslandsmetið innanhús og 20cm í utanhúsmetið.

Ég er svolítið montinn af þessum árangri enda finnst mér ég eiga dálítið í því. Á morgun er keppni í þrístökki, þar skal helvítis Íslandsmetið falla.

Ég er með sniðuga síðu fyrir þig, hún heitir “Whspr!” og gerir fólki kleift að senda email án þess að gefa upp raunverulegu email addressuna þín.

Mjög sniðug síða sem gæti komið sér vel í framtíðinni.

Samkvæmt Gothamist þá dó “The Peeler” í vikunni. Hann sat löngum stundum á Union Square og skrældi gaur gulrætur og karöflur eins og óður maður.

© Sigurjón Guðjónsson

Hvað næst, The Naked Cowboy?

Búinn að vera alveg furðulega busy síðustu vikuna og það er útlit fyrir að þessar annir haldi áfram út þessa viku, síðan dettur maður aftur í hina venjulegu skóla-rútínu. Fyrir þá sem eru búnir að gleyma þá er ég í miðjum myndatökum núna fyrir skólann þar sem ég og fjórir aðrir nemendur á þriðja ári erum að mynda útskriftarnemendur SVA vorið 2009. Þetta eru rúmlega 800 stykki og sjá nemendur sjálfir um að koma sér í myndatöku. Ef fram sem horfir þá býst ég ekki við að meira en helmingur nemenda mæti á staðinn, við höfum verið að mynda sirka 30-50% af þeim fjölda sem dagskrá dagsins segir til um.

Annars hafa tökur gengið nokkuð vel, þrátt fyrir bakföll af og til. Staðurinn þar sem við erum hefur ekki verið gerður upp ennþá og hefur því mjög óstöðugt rafmagn sem veldur því að powerpackið fyrir flössin dettur stundum út og tekur um 20-30 sekúndur að hlaða sig í stað fyrir 1 sekúndu. Það auðvitað hægir verulega á öllu ferlinu og gerir alla mjög pirraða, þó aðallega mig. Síðan fengum við inn einn gaur sem datt í hug að hoppa á myndinni sinni (fólki er frjálsar að gera hvað sem það vill), hann kunni það ekki betur en svo að hann tók niður allan bakgrunninn okkar, bakgrunn sem tók okkur nokkra klukkutíma að lýsa upp nokkuð jafnt (með tveimur strip-lights, sem er nánast vonlaust verkefni). Þetta gerðist á sama tíma og það voru 15 manns að bíða eftir myndatöku þannig að það jók aðeins á vesenið. Ævintýri gerast í öllum hornum þessa dagana.

En já, ég hef semsagt lítið sem ekkert farið í skólann þessa vikuna út af þessu verkefni, og þar sem ég hef verið að koma frekar seint heim flesta daga þá hef ég ekki getað farið út að hlaupa. Ég bætti aðeins fyrir það núna um helgina með því að taka 2 x 10km en annars sé ég fram á að hafa aðeins meiri tíma þessa vikuna til að keyra á hlaupin. Svo keypti ég mér hjól í vikunni, allt sem ég þarf að segja um það mál má finna hér. Annars er ég búinn að vera á leiðinni að skrifa blogg um hlaupin mín í svona 2 mánuði. Ég fæ mestu þörfina fyrir að skrifa þau blogg þegar ég er að hlaupa, síðan kem ég heim og þá nenni ég því ekki. Merkilegt.

Síðan hef ég varla hlustað á aðra tónlist en Kings of Leon síðan á fimmtudag. Furðulegt? Nei.

Það eru fá bönd sem ég hef náð að fylgjast með alveg frá byrjun, þá meina ég frá því að vera nánast óþekkt band og yfir í þann standard að vera heimsfrægt “stadium sell out” hljómsveit. Ég byrjaði að hlusta á Nirvana þegar Cobain var dauður, Dylan var búinn að vera að í meira en 20 ár þegar ég er að fæðast, Metallica byrjaði einmitt á sama tíma og ég byrjaði á þessari jörð og sveitir eins og Foo Fighters, Queens of the Stone Age og System of a Down voru öll sæmilega vel á veg komin þegar ég fór að gefa þeim alvöru gaum.

Kings of Leon er aftur á móti eitt af mjög fáum böndum sem ég hef náð að fylgjast með og halda mikið upp á alveg frá byrjunarreit. Ég man alltaf þegar ég heyrði “Molly’s Chambers” í fyrsta skipti á netinu, lagið er auðvitað frábært og sló strax í gegn hjá mér en umfram allt var það söngvarinn (og sagan bakvið sveitina, 3 bræður og frændi) sem vakti athygli mína. Ég reddaði mér “Youth and Young Manhood” og eftir það var ekki aftur snúið. Síðan 2003 hafa Kings of Leon komið með hverja djöfulsins snilldina á fætur annari og þegar “Because of the Times” kom út árið 2007 var spilun á þeim í íslensku útvarpi verulega aukið, að mér fannst allavega.

Ég er allavega búinn að bíða í 5 ár eftir að sjá þá live. Tækifærið gafst í gær og það á merkum tímamótum, en það var í fyrsta skiptið sem Kings of Leon spilar í Madison Square Garden = stærsta tónleikahúsið í stærstu borg Bandaríkjanna. Þeir byrja heldur betur sterkt því það var uppselt á tónleikana í gærkvöldi og þvílík og önnur eins stemmning hef ég ekki séð satt best að segja.

Ég held að þetta hafi meira að segja verið mikil upplifun fyrir sjálfa meðlimi Kings of Leon. Þeir eru þekktir fyrir það að vera ekkert að blaðra of mikið á tónleikum, keyra bara þétt program í tæpa tvo tíma og þakka síðan fyrir sig (svona nánast). Í gær gátu þeir ekki hætt að minnast á hversu mikilvæg stund þetta væri fyrir þá að spila loksins í MSG. “We finally made it here!” var það fyrsta sem söngvari sveitarinnar sagði og þrisvar sinnum gaf hann til kynna að þetta væri ein stærsta stundin í sínu lífi, einu sinni gerði það rétt áður en þeir byrjuðu á laginu “Manhattan”, sem var spilað með video í bakgrunni sem sýndi ýmis skot frá NY. Það vakti auðvitað mikla lukku hjá áhorfendum.

Fyrir mig persónulega þá var þetta klárlega stórkostlegasta tónleikaupplifun sem ég hef átt. Þetta sló út Metallica, Foo Fighters & Queens of the Stone Age og meira að segja sló þetta út Bob Dylan. Eftir 5 ár og 4 plötur þá sér maður vel hversu rosaleg sveit Kings of Leon er orðin, þvílíkt lagaúrval sem þeir hafa úr að velja. Að vera “orginal aðdáandi” er aftur á móti stimpill sem er nú hægt og rólega að hverfa því ég frétti nýverið að farið er að spila KOL á stöðvum eins og FM957, leiðinlegt að missa svona góða sveit í slíka ormadós en svona virkar frægðin víst, “aðdáendur” koma skríðandi úr öllum hornum.

Endilega reddið ykkur headphones og tékkið á video sem ég tók í gærkvöldi, líklega á hápunkti tónleikanna, þegar þeir léku nýjasta “slagarann” sinn, “Sex on Fire”. Soldið fyndið að það skuli vera orðinn hápunkturinn á tónleikum hjá þeim, maður hefði haldið að það væru önnur lög sem myndu kveikja meira í fólki, en ætli “FM957 fólkið” hafi ekki meiri vigt í miðasölu.

Caleb bað fólk um að taka undir, eins og þið heyrið svaraði fólkið því kalli.